Οι περισσότεροι άνθρωποι μεγαλώνοντας οριοθετούν στόχους,τους κατατάσσουν σε επιτεύξιμους ή μη,τι γίνεται όμως με το κουράγιο και την διάθεση να φτάσουμε έως το τέρμα της διαδρομής?
Όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ,χωρίς να λογαριάσουμε την πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε για να το πετύχουμε,αψηφώντας ίσως παράγοντες που δεν μας αφήνουν να ακουμπήσουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα,μας διακρίνει το Πείσμα και η Επιμονή στους στόχους μας?
-Πως ξεχωρίζουμε ότι αυτά που θέλουμε να επιτύχουμε πραγματικά τα χρειαζόμαστε...και όχι ότι απλά επιθυμούμε να κατευνάσουμε τα αισθήματα εγωισμού απλά κατακτώντας κάτι.
Στην πορεία της ζωής μας,όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε..Το πείσμα που μας διέκρινε σαν παιδιά έχει φύγει,κρύφτηκε κάπου στην "παιδική" ψυχή μας,την θέση του έχει πάρει το αίσθημα της Επιμονής..
"Στα όνειρα μας δε υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δεν θέλω,έτσι και στη ζωή..."
Είναι όμορφο να πιστεύουμε ότι οι στόχοι μας είναι βατοί,αλλά πιο όμορφο είναι όταν είναι λογικοί και δεν διακρίνονται από παιδικές συμπεριφορές και πεισματικές απαιτήσεις...Όπως δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανέναν να μας αποδεχτεί με το ζόρι,έτσι και εμείς πρέπει να φιλτράρουμε τις σκέψεις μας,τις πράξεις μας και κατ'επέκταση την ατομικότητα και το χαρακτήρα μας απέναντι στους άλλους...όπως και στην ίδια την ζωή.
Δεν είμαστε μόνοι στο κόσμο...
Υπάρχει βέβαια και ένας κίνδυνος κάπου εδώ,
Όταν η επιμονή,παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουμε να επιτύχουμε τους στόχους μας βρίσκει τοίχο ή ακόμα και αν κάποιοι από τον περίγυρο μας,βάζουν εμπόδια και η συμπεριφορά τους καθιστά τροχοπέδη στην εξέλιξη μας,τι κάνουμε?
Τα παρατάμε όλα?
Όχι φυσικά!
Μπορεί όλα να φαίνονται μάταια,ότι τίποτα από όσα πιστεύαμε και επιδιώξαμε δεν έγινε αλλά όταν η επιμονή αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση από τον φορέα της,δηλαδή εμάς, και δεν αναλώνεται σε "επεμβάσεις" για την τροποποίηση συμπεριφοράς των άλλων,τότε έχουμε επιτύχει να κτίσουμε την σκάλα που θα οδηγήσει στην Υπομονή και την Καρτερικότητα..
Υπομονή,μια παρεξηγημένη έννοια για πολλούς ανθρώπους..
Υπομένω δεν σημαίνει σκύβω το κεφάλι και ότι φέρει η ζωή,δεν είναι οπαδός της μοιρολατρίας.
Οι υπομονετικοί άνθρωποι δεν είναι αφελείς,έχουν όνειρα,φιλοδοξίες..
Υπομονή δεν σημαίνει δεν θέλω,δεν προσπαθώ,δεν είναι κατάλληλη στιγμή κτλ...
Πρέπει να αξιολογούμε καταστάσεις στην ζωή μας και να ελέγχουμε,όσο μπορούμε φυσικά, αν κάποιοι από τους στόχους μας, εν καιρώ,είναι πραγματοποιήσιμοι..
Υπάρχει βέβαια και ο αστάθμητος παράγοντας,δεν υπάρχει εγχειρίδιο ζωής με κανόνες..
Μην ξεχνάτε κάτι πολύ βασικό,η υπομονή δεν είναι Βασανιστήριο,είναι μια εξελικτική διαδικασία ωρίμανσης και θέσπισης προτεραιοτήτων στην ζωή,είναι εργαλείο..Αν χρησιμοποιηθεί σωστά τιθασεύει και το πιο Αλόγιστο Θέλω,το πιο Απαιτητικό Δώσε....
Την θέση του παίρνει το Χρειάζομαι..
Αναλογιστείτε λοιπόν,το πέρασμα του δικού μου χρόνου μου έμαθε το Φρόνημα της
Υπομονής?
Καλημέρα
Όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ,χωρίς να λογαριάσουμε την πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε για να το πετύχουμε,αψηφώντας ίσως παράγοντες που δεν μας αφήνουν να ακουμπήσουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα,μας διακρίνει το Πείσμα και η Επιμονή στους στόχους μας?
-Πως ξεχωρίζουμε ότι αυτά που θέλουμε να επιτύχουμε πραγματικά τα χρειαζόμαστε...και όχι ότι απλά επιθυμούμε να κατευνάσουμε τα αισθήματα εγωισμού απλά κατακτώντας κάτι.
Στην πορεία της ζωής μας,όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε..Το πείσμα που μας διέκρινε σαν παιδιά έχει φύγει,κρύφτηκε κάπου στην "παιδική" ψυχή μας,την θέση του έχει πάρει το αίσθημα της Επιμονής..
"Στα όνειρα μας δε υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δεν θέλω,έτσι και στη ζωή..."
Είναι όμορφο να πιστεύουμε ότι οι στόχοι μας είναι βατοί,αλλά πιο όμορφο είναι όταν είναι λογικοί και δεν διακρίνονται από παιδικές συμπεριφορές και πεισματικές απαιτήσεις...Όπως δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανέναν να μας αποδεχτεί με το ζόρι,έτσι και εμείς πρέπει να φιλτράρουμε τις σκέψεις μας,τις πράξεις μας και κατ'επέκταση την ατομικότητα και το χαρακτήρα μας απέναντι στους άλλους...όπως και στην ίδια την ζωή.
Δεν είμαστε μόνοι στο κόσμο...
Υπάρχει βέβαια και ένας κίνδυνος κάπου εδώ,
Όταν η επιμονή,παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουμε να επιτύχουμε τους στόχους μας βρίσκει τοίχο ή ακόμα και αν κάποιοι από τον περίγυρο μας,βάζουν εμπόδια και η συμπεριφορά τους καθιστά τροχοπέδη στην εξέλιξη μας,τι κάνουμε?
Τα παρατάμε όλα?
Όχι φυσικά!
Μπορεί όλα να φαίνονται μάταια,ότι τίποτα από όσα πιστεύαμε και επιδιώξαμε δεν έγινε αλλά όταν η επιμονή αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση από τον φορέα της,δηλαδή εμάς, και δεν αναλώνεται σε "επεμβάσεις" για την τροποποίηση συμπεριφοράς των άλλων,τότε έχουμε επιτύχει να κτίσουμε την σκάλα που θα οδηγήσει στην Υπομονή και την Καρτερικότητα..
Υπομονή,μια παρεξηγημένη έννοια για πολλούς ανθρώπους..
Υπομένω δεν σημαίνει σκύβω το κεφάλι και ότι φέρει η ζωή,δεν είναι οπαδός της μοιρολατρίας.
Οι υπομονετικοί άνθρωποι δεν είναι αφελείς,έχουν όνειρα,φιλοδοξίες..
Υπομονή δεν σημαίνει δεν θέλω,δεν προσπαθώ,δεν είναι κατάλληλη στιγμή κτλ...
Πρέπει να αξιολογούμε καταστάσεις στην ζωή μας και να ελέγχουμε,όσο μπορούμε φυσικά, αν κάποιοι από τους στόχους μας, εν καιρώ,είναι πραγματοποιήσιμοι..
Υπάρχει βέβαια και ο αστάθμητος παράγοντας,δεν υπάρχει εγχειρίδιο ζωής με κανόνες..
Μην ξεχνάτε κάτι πολύ βασικό,η υπομονή δεν είναι Βασανιστήριο,είναι μια εξελικτική διαδικασία ωρίμανσης και θέσπισης προτεραιοτήτων στην ζωή,είναι εργαλείο..Αν χρησιμοποιηθεί σωστά τιθασεύει και το πιο Αλόγιστο Θέλω,το πιο Απαιτητικό Δώσε....
Την θέση του παίρνει το Χρειάζομαι..
Αναλογιστείτε λοιπόν,το πέρασμα του δικού μου χρόνου μου έμαθε το Φρόνημα της
Υπομονής?
Καλημέρα
