Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017

Βγάλε την ταμπέλα από πάνω μου...

Οι άνθρωποι δεν παίρνουν «μορφή», δεν διαπλάθονται μόνο με την «εκπαίδευση» στα σχολεία.
Ιδιωτικά μαθήματα, και μάλιστα πολύ αποτελεσματικά, παραδίδουν η οικογένεια, ο κοινωνικός κύκλος, το επάγγελμα, η αυτό-μόρφωση, η συνάφεια, η εμπειρία και βέβαια τα ταξίδια... Λέει ο σοφός λαός<<αν δεν σπούδασες να κάνεις πολλά ταξίδια>> Οι φράσεις τύπου
<<Εγώ έχω βγάλει το πανεπιστήμιο της ζωής>>
<<εγώ είμαι κοινωνικά μορφωμένος>> λέγονται πλέον με περισσή ευκολία, εντούτοις υπάρχουν κάτι μυαλωμένοι που δεν πέρασαν από τα θρανία, αλλά μεταβόλισαν τις εμπειρίες σε μια προσωπική φιλοσοφία και ευγένεια που κανένα εκπαιδευτικό ίδρυμα δεν μπορεί να προσφέρει. Κάτι θυμόσοφοι που σε αφήνουν άναυδο καθώς μέσα σε λίγες λέξεις συνοψίζουν με ζηλευτή αμεσότητα και καθαρότητα λόγου νοήματα που άλλοι θα χρειάζονταν σελίδες επί σελίδων απλώς για να τα θίξουν. Εκτός αυτού, η συλλογικότητα των ασπούδαχτων έχει δώσει έργα τέχνης πολύ υψηλής ποιότητας. Μεγάλοι τεχνίτες ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, αλλά η ποίηση του δημοτικού τραγουδιού είναι απλησίαστη..
Καλλιτεχνικές μορφές ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις θα είχαν να ζηλέψουν πολλά από τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» την οποία έγραψε ο Τσιτσάνης.

Η κοινωνική προκατάληψη χρεώνει εντελώς άδικα την έλλειψη μυαλού σχεδόν αποκλειστικά σε όσους δεν αξιώθηκαν κάποιο χαρτί σπουδών,έτσι ο αγράμματος είναι «κούτσουρο», «στουρνάρι» και «ξύλο απελέκητο».
Στον εγγράμματο, πάλι, μπορεί να καταλογιστεί οποιοδήποτε άλλο κουσούρι, αλλά ανόητος δεν θεωρείται επουδενί Οι τίτλοι σπουδών και το κύρος της κοινωνικής θέσης που του εξασφαλίζουν θαμπώνουν τον αδαή περί αυτά και δύσκολα διακρίνει τον χάχα πίσω τους. Η ασυλία του σπουδαγμένου είναι κατοχυρωμένη: ο μπαϊλντισμένος σερβιτόρος που μπέρδεψε την παραγγελία κατατάσσεται αυτομάτως στα ζωντόβολα, ενώ ο σοβαροφανής γιατρός που έβγαλε λάθος διάγνωση όχι....

Το πολύ να ψιθυρίσουν ότι <<δεν είναι καλός γιατρός>> και <<κρίμα τα πτυχία του>>

Με την ίδια ευκολία μπορεί ο καθένας να σε κατατάξει ανάλογα τα κέφια του...
Αποφάσισε λοιπόν,θέλεις να είσαι μια τυχαία πινακίδα στον δρόμο ολογράφως αναρτημένη σε ένα τοίχο με μια πολύχρωμη ταμπέλα ή άνθρωπος?

Ιδού η απορία...
Καλό σας μεσημέρι..

Τρίτη 6 Ιουνίου 2017

Χρωμάτισε με..

Με ξύπνησε το πρωί το χρώμα του ουρανού και μάντεψε...Είχε τον χρωματισμό των ματιών σου,πήρα αυτόματα την πρώτη δόση από τον καφέ σου και ασυναίσθητα άρχισα να χρωματίζω την μέρα μου μέσα από την δική σου παλέτα.

 -Γκρίζο,γαλάζιο,βαθύ μπλε...
Εκείνο του ωκεανού που όλες οι σκέψεις με πνίγουν αργά και βασανιστικά μέσα του

 -Κοραλλί,κόκκινο,πορφύρα...
Εκείνο του ασίγαστου πόθου για σένα που δεν έπαψε ποτέ να καίει μέσα του η φλόγα,υπομένει και επιμένει και εκείνος σε ένα γυρισμό σου

 -Μαύρο κατράμι,το χρώμα της ψυχής μου..
Κάηκε ολοσχερώς η δόλια από την μέρα που η φωτιά σου πέρασε μέσα της

 -Λευκό,της αγνότητας
 -Λευκό,της παντοτινής αγάπης που σε τυλίγει κάθε στιγμή που περνάς και ακουμπάς την πόρτα της καρδιάς μου..Όλα είναι όπως τα άφησες

Χρωματίζεις την ζωή μου,χρωμάτισα όλες τις μουντζούρες σου και πήρα λίγο από την μαγεία του ουράνιου τόξου

Και μην ξεχάσω να σου πω,να μην αργήσεις...
Μόλις έφτιαξα την γέφυρα να περάσεις στην μεριά μου,
απλά διάλεξε το χρώμα και εγώ θα το φτιάξω.

Καλησπέρα

Κυριακή 4 Ιουνίου 2017

Στιγμές..

Στιγμές παγωμένες στον χρόνο..
  Τις σκέφτομαι και ανατρέχει ο νους σε εσένα μόνο.

Ποιο δρόμο πήρα?
Γιατί δεν βρίσκω πλέον τρόπο να γυρίσω στην αρχή.σαν καταραμένη τριγυρνώ σαν άλλη Αριάδνη μέσα στον λαβύρινθο που έχτισες για εμένα.

 Στιγμές ανέμελες θυμάμαι..
 Αισθήματα σαν βγαλμένα από παραμύθι,με γυρίζουν σε εξόριστους τόπους,γεμάτους αόρατες υπάρξεις και κούφια λόγια.
Αυτές οι σκέψεις με ωθούν να μην γυρίσω ποτέ σπίτι..Να μείνω σε αυτό τον ονειρικό κόσμο όπου όλα τα χτίζω κατά πως θέλω εγώ...Κανένας άλλος,ούτε εσύ

Αυτές τις ώρες όμως με θρέφει μόνο η δύναμη του μυαλού μου,το οποίο κόλλησε να τρέχει στην εικόνα σου,αυτόν τον δρόμο που πήρα τον ξέρω..
Αυτές τις στιγμές που μου χάρισες πέρασαν ανεπιστρεπτί,για χώρες μαγικές..
Κάπου τις χρωστούσες είπες και έφυγες..

Κρίμα,γέμισα πάλι αυταπάτες,οι σκέψεις με οδήγησαν να ποθώ ,να διεκδικώ ένα παιχνίδι χαμένο από την αρχή..

Κρυφή επιθυμία να σε δω..
Κρυφή ανάγκη να σου πω,λόγια που έμειναν μισά,τσακισμένα στον γκρεμό σου..
Χάρισε μου αυτές τις αναθεματισμένες στιγμές για να μπορέσω να ζήσω!
Άφησε με να σε αγγίξω,να ρουφήξω όλους τους φόβους σου..
Στιγμές,απλές στιγμές να σε αγαπώ

Καλησπέρα