"Φοβάμαι"

-Τη ζωή κυνηγώ με μόνο μου όπλο, την δύναμη ψυχής και όλα αυτά που νιώθω.. -Την κερδίζω,την χάνω...τον έλεγχο βρίσκω σε σένα κρατιέμαι και παίρνω το ρίσκο. -Φοβάμαι μου λες,δεν έχω να δώσω δεν ζήτησα κάτι που είναι να προδώσω.. Σου κράτησα το χέρι κάτω από το φως των κεριών.. το τρέμουλο μας δείχνει την λάμψη των αστεριών. -Φοβάσαι και πάλι να νιώσεις ζήτησες αυτά που σε έκαναν να σωθείς.. Σήκω σου φωνάζω και κοίτα την αλήθεια σταμάτα να με ζεις μέσα από παραμύθια.. -Φοβάμαι μου λες..η νύχτα περνάει ζήσε στιγμές και άσε το ψέμα να πονάει -Την ζωή κυνηγώ με μόνο μου όπλο, την δύναμη ψυχής και εσένα για στόχο Σε κερδίζω,σε χάνω...τον ελέγχο βρήκα, σε εμένα κρατιέσαι και άστους τους προλόγους... Η αγάπη σου δίνει εμένα οπότε έχεις χίλιους δύο λόγους -Η αγάπη γκρεμίζει τους πιο ανόητους φόβους...

Καλησπέρα

Μοναξιά και Μοναχικότητα..

Ακούμε συνέχεια ότι στην εποχή μας υπάρχει μοναξιά,κοιτάς γύρω σου κάποιες φορές και αντικρίζεις άδεια βλέμματα...κενές ψυχές.

  Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος μέσα στην μοναξιά του?

Μπορεί ναι,αν έχει επιλέξει να είναι Μοναχικός..
Αυτός που έχει επιλέξει αυτό τον τρόπο ζωής συνήθως έχει πρόβλημα να τα βρει με τον εαυτό του,μπορεί να τον βρίσκεις συνεχώς με παρέα,τον πλαισιώνουν άνθρωποι που έχει μεν επιλέξει κοντά του,ζει και μοιράζεται τον ίδιο χώρο,την καθημερινή ρουτίνα αλλά,δεν είναι στο έπακρο "μαζί" σε όλα.

Ο μοναχικός είναι συνήθως ένας κλειστός άνθρωπος..Υπάρχει περίπτωση να σου μόνο δώσει όσα εκείνος θέλει,θα σε αφήσει να πλησιάσεις μέχρι ένα σημείο ωστόσο...
Πρόσεξε όμως:
Θα σου βάλει διαχωριστικές γραμμές στα θέλω του..Δεν θα σε αφήσει να "πατήσεις" στον εσωτερικό του κόσμο.
Κάποιος θα πει ότι είναι εγωιστής...
Δεν είναι εγωιστής,έχει απλά την ανάγκη να κρατήσει αυτή την στάση γιατί είναι και η άμυνα του..Μην ξεχνάς κάτι βασικό,ο μοναχικός άνθρωπος είναι ευαίσθητος,έχει πληγωθεί πολύ και έχει περάσει πολλά..
Προσπαθεί με αυτό τον τρόπο,του να απομονώνεται συνεχώς,να δείξει ότι έχει ανάγκη να αποστασιοποιηθεί,να ανασυντάξει δυνάμεις για να βγει πάλι δυνατός.

Ένα είναι το σίγουρο με αυτούς τους ανθρώπους,είναι ικανοποιημένοι με τον τρόπο ζωής που έχουν επιλέξει

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος.
Αυτός που δεν ζει μόνος από επιλογή,ο άνθρωπος που αναγκάζεται να υπομένει πράγματα από φόβο μην μείνει Μόνος.
Είναι εκείνος που ψάχνει διαρκώς τρόπους να προσελκύσει ανθρώπους,που ζει σε μια μόνιμη κατάσταση εμμονικής επιβεβαίωσης αγάπης των γύρω του..Θα έλεγε πραγματικά κάποιος ότι προκαλεί δυστυχία από το τίποτα λόγω του φόβου του.
Στην ιδέα ότι μπορεί να μείνει μόνος επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς με όλους εκείνους που βρίσκονται κοντά του..
Στην πιθανή ιδέα της απόρριψης τρομοκρατείται,τρέμει την εγκατάλειψη και πανικοβάλλεται στην σκέψη της οριστικής απώλειας κάποιου από τον κύκλο του.
Αυτός ο πανικός μερικές φορές τον οδηγεί σε εσφαλμένες αποφάσεις,αποφάσεις που παρατείνουν την μοναξιά του και μεγεθύνουν το πρόβλημα,αφού κατ'ουσία απλά το καλύπτουν πρόσκαιρα..
     Να θυμάστε:
Οι άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με την μοναξιά σε κάποιο στάδιο της ζωής τους,χωρίς να το έχουν επιλέξει,είναι στα αλήθεια δυστυχισμένοι..
Όταν δε,αφεθούν και μοιρολατρικά,καθισμένοι απλά να βουλιάζουν στην μιζέρια κινδυνεύουν σοβαρά να πνιγούν στις αρνητικές σκέψεις προκαλώντας κίνδυνο για την ίδια τους τη ζωή.
Απλά χάνουν επαφή....


Ο ΜΟΝΟΣ είναι ένας τίτλος που δεν θα επιθυμούσε κανείς μας
Είναι στο χέρι μας να αντιμετωπίσουμε την ζωή ,να έχουμε το θάρρος και το θράσος να περάσουμε μέσα από τις φλόγες της,ίσως καψαλίσουμε τα φτερά μας βέβαια,αλλά είναι το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί,έτσι ζεις...
Μπορεί τώρα να φοβάσαι την μοναξιά,μπορεί όλα να σου φαίνονται μαύρα και σκοτεινά..

Αλλά κοίτα,έχεις επιλογή..
Μόνος μπορεί να βρεθεί ο καθένας μας..Αρκεί να μην ξεχάσεις κάτι βασικό
Η μοναξιά φίλοι μου δεν σημαίνει απαραίτητα δυστυχία,μετέτρεψε την σε μάθημα και δεν θα νιώσεις ποτέ μόνος..

"Άλλωστε,μπορεί να βρίσκεσαι ανάμεσα σε εκατομμύρια χιλιάδες κόσμο και να νιώσεις τόσο Μόνος άσχετα αν νιώθεις ασφάλεια..

Αν δεν τα βρεις με τον εαυτό σου,η μοναξιά ελωχεύει να καταστρέψει τον πνευματικό σου κόσμο,ο φαύλος κύκλος δεν θα κλείσει ποτέ...
Βάλε μια Τελεία λοιπόν"

Καλησπέρα

Η Δύσκολη Αλήθεια...

Τόσο απλή και όμως τόσο δύσκολη λέξη η Ειλικρίνεια..Όσο εύκολα λέγεται,άλλο τόσο πανεύκολα καίγεται...

Γιατί οι άνθρωποι προτιμούν να φοράνε μάσκες...κρύβοντας το πρόσωπο τους,τα θέλω τους...Την ψυχή τους.
Βλέπετε έτσι τους είναι πιο εύκολο να παίζουνε με τις λέξεις,να παραπλανούν το μυαλό...να παγιδεύουν στον μπερδεμένο ιστό τους,τις ψυχές των άλλων.
  Υπάρχει όμως κάτι που τους προδίδει πάντα...Τα Μάτια τους,
αυτά είναι...
Εκείνα που ρίχνουν τις μάσκες και απογυμνώνουν φόβους και αισθήματα και τότε γίνονται ανάξιοι στα βλέμματα του κόσμου..
Απλά επειδή δεν προτίμησαν την οδό της ειλικρίνειας
Όταν είσαι ειλικρινής,είσαι ΑΛΗΘΙΝΟΣ..
  Κρύβεις,έστω και βαθιά μέσα σου αγάπη για τους γύρω σου...
Μπέσα,Ψυχή και Φιλότιμο
 
   Με την Ειλικρίνεια μπορείς να κάνεις τα πάντα...να λερώνεις το ΕΓΩ σου..να πονάς και να τσαλακώνεις το ΕΙΝΑΙ σου..
Τότε γίνεσαι άνθρωπος και επικοινωνείς αληθινά,από καρδιάς
Θέλει κότσια...Ατσάλινη Συνείδηση για να το κατακτήσεις
 

  Η Ειλικρίνεια θέλει Κότσια,Μπέσα και Φιλότιμο....
Άνοιξε ένα λεξικό,ίσως σου χρειαστεί...
.....ξέρεις την στιγμή που θα τολμήσεις να μου πεις το πρώτο ψέμα

Καλησπέρα

Χρωματίζοντας την Λύπη...

   Κοιτάξαμε το είδωλο μας στον καθρέφτη του χρόνου και κανένας μας δεν αναγνώρισε σημάδια,λάθη ίσως..
 
                                Μόνο στιγμές αναλλοίωτες στο πέρασμα του μας έδεναν.

Αυτά που μας χώριζαν δεν τα λογαριάσαμε,κάηκαν στην φωτιά μαζί με τα αποκαίδια που άφησε η στάχτη μας.
Το χρώμα της λύπης είναι σκοτεινό,μαύρο κατράμι...σαν εκείνα τα φίλτρα που κάπνιζες μανιωδώς τα πρωινά...
Μέσα στην παγωμένη ατμόσφαιρα το σκούρο χρώμα των ματιών σου έδειχνε βαθύ και έρημο συνάμα.
                        Αυτή την ερημιά στην ψυχή σου θα την διώξω μακριά,αρκεί να μου υποσχεθείς ότι θα                                                  χρωματίσεις τα πρωινά μας.


Κοίταξε τώρα το είδωλο σου,δεν είναι πια μισό.
Είσαι ολόκληρος..και εγώ,μαζί σου ολοκληρώθηκα..
Τα σημάδια του χρόνου άφησαν ρωγμές στα πρόσωπα μας,
τα λάθη άφησαν πίκρες


                                <Το χρώμα της λύπης δείχνει ότι μου λείπεις>

Θύμισε μου λοιπόν...
Ζάχαρη βάζεις στον καφέ σου?

Καλησπέρα

Μοίρα..

Όταν όλα αλλάζουνε,ξέρεις τι μένει?
Εκείνη η γνώριμη μυρωδιά των λουλουδιών που είναι ίδια όπως την θυμάσαι..
   Λουλούδια έφερα στα σκαλοπάτια σου,άνοιξε το παραθύρι σου και θαύμασε τα.Εγώ θα φύγω σκυφτή να μην προλάβεις να δεις πως πονούν τα αγκάθια την ψυχή.
Ξαφνικά μου λες αντίο....μα τα μάτια σου λένε άλλα,,
Στάθηκα λίγο στη άκρη του δρόμου και κοιτούσα την σκιά σου
   Τι όμορφα που σου ταιριάζουν τα ρόδα,πάρε τα όλα δικά σου και άσε με εμένα να μείνω με τρύπες στις παλάμες..

Άνοιξες τα μάτια για λίγο,το χρώμα της μοναξιάς φαίνεται στο βλέμμα σου καλέ μου..
Ο πόνος λες είναι ακόμα εκεί,όλα όμως είναι τόσο γνώριμα
Τι σου είχε μείνει από εμένα? Σε ρώτησα..
   "Τα μάτια σου" είπες..
που δάκρυσαν και μου είπαν να κρατάω την ψυχή αγνή μπροστά στο κακό που φέρνει η σκέψη..
Αυτά τα λόγια ήταν τα στερνά που θυμήθηκες καθώς μύριζες τα κατακόκκινα ρόδα,σαν το πάθος που καίει την ψυχή,κόκκινο της φωτιάς..Μας καίει αδιαλείπτως
Ξεχασμένα τραγούδια ακούγαμε,να μιλάνε για την λύπη που θε να'ρθει

   Διώξε την λύπη και κυνήγησε αυτά που θέλεις
"Η ζωή κερδίζεται...δεν χαρίζεται μικρή μου" αυτό θυμάμαι εγώ από εσένα..
φοβάμαι!
 Τότε κράτησα τα δυο σου χέρια σφιχτά και τα όνειρα ξεδιπλώθηκαν μπροστά σου,σαν ταινία από γιορτή...Κλείσε πάλι τα ματόκλαδα σου,δίωξε τον φόβο
Είμαι εδώ πια!

  Πολέμησες με τα θέλω και τα πρέπει σου και τι κέρδισες? Μέσα μας δεν τελειώνει ποτέ αυτός ο πόλεμος..ο χειρότερος εχθρός μας είναι πάντα ο εαυτός μας
Κάποιες φορές επαναπαύεται και σωπαίνει...Και άλλες αναζωπυρώνει πάθη και ξεχασμένα λόγια και πράξεις.
Όταν ο τρόμος γίνει χαρά,θα είμαι εδώ
Όταν ο φόβος αλλάξει όψη,θα είμαι εδώ..

 Μην σταματάς ποτέ να παίζεις,η ζωή θέλει ρίσκο,μου είπες
Μπορεί να κερδίσεις το παιχνίδι και ας νόμιζες ότι είναι χαμένο
Τι εννοείς? σε ρωτώ
Η Αγάπη θα βρει τον χαμένο δρόμο και θα επουλώσει πληγές..
 
  Μπορεί να έμεινε μισός,μπορεί να κουράστηκαν οι παίκτες αλλά εκείνη έχει τον τελευταίο λόγο και μιλάει με πράξεις..άκουσε την

Ότι έγραψε η μοίρα μην ρωτάς..ξέρει εκείνη τι θα φέρει
Άλλους τους υπόσχεται...και μόνο στους δυνατούς επιμένει
άλλοτε τους επιβραβεύει,άλλοτε τους αποθαρρύνει....Αλλά πρόσεξε,ποτέ δεν ξεχνά το γραμμένο σου..
 Έχεις παραλάβει το δικό σου,άνοιξε το...
 Είναι από εμένα για εμάς
 
                               Καλησπέρα σε όλους και Καλή και Χρυσή Χρονιά!
                                        Ευτυχισμένο το 2016,με εκτίμηση 
                                              Δήμητρα Σωτηράκογλου