Χρωματίζοντας την Λύπη...

   Κοιτάξαμε το είδωλο μας στον καθρέφτη του χρόνου και κανένας μας δεν αναγνώρισε σημάδια,λάθη ίσως..
 
                                Μόνο στιγμές αναλλοίωτες στο πέρασμα του μας έδεναν.

Αυτά που μας χώριζαν δεν τα λογαριάσαμε,κάηκαν στην φωτιά μαζί με τα αποκαίδια που άφησε η στάχτη μας.
Το χρώμα της λύπης είναι σκοτεινό,μαύρο κατράμι...σαν εκείνα τα φίλτρα που κάπνιζες μανιωδώς τα πρωινά...
Μέσα στην παγωμένη ατμόσφαιρα το σκούρο χρώμα των ματιών σου έδειχνε βαθύ και έρημο συνάμα.
                        Αυτή την ερημιά στην ψυχή σου θα την διώξω μακριά,αρκεί να μου υποσχεθείς ότι θα                                                  χρωματίσεις τα πρωινά μας.


Κοίταξε τώρα το είδωλο σου,δεν είναι πια μισό.
Είσαι ολόκληρος..και εγώ,μαζί σου ολοκληρώθηκα..
Τα σημάδια του χρόνου άφησαν ρωγμές στα πρόσωπα μας,
τα λάθη άφησαν πίκρες


                                <Το χρώμα της λύπης δείχνει ότι μου λείπεις>

Θύμισε μου λοιπόν...
Ζάχαρη βάζεις στον καφέ σου?

Καλησπέρα