Άσβεστη Φλόγα...

    Όταν ο οίστρος σου πιάνει το χέρι τότε έρχεται η εκ του χάους δημιουργική ροή του λόγου και οι αστραπές του νου απλά φωτίζουν τα σκοτάδια του υποσυνείδητου...
Εκεί φωλιάζουν κρυφά οι φόβοι σου,οι γνωστοί.
Ξεπετάγονται οι τρόμοι οι άγνωστοι και ξαφνικοί,συνεπαίρνουν το είναι σου..Χάνεις επαφή με τον κόσμο,χάνεσαι όμως?
Όταν πιάνω την πένα χάνονται τα λόγια.Χάνω τον οίστρο.
Ο λόγος σαν αστραπή σκίζει τα φύλλα μου και οι φόβοι γίνονται χείμαρρος....Μια δίνη ανάμεικτων συναισθημάτων.
Ποιόν θα πνίξει πρώτα!??! Απορώ και εγώ...
Απάντηση βρίσκω μόνο στην μοναξιά της νύχτας.

   Τα φιλιά σου μου έκλεισαν το στόμα,η καυτή σου ανάσα βγάζει φλόγες και παίρνει στο πέρασμα της πάθη,πόθους...Δώσε μου τα δάκρυα σου...........τώρα που κλαίς με αναφιλητά για την χαμένη σου ζωή.
Η φλόγα της ζωής έκλεισε το δικό μου στόμα για πάντα..έτσι κατάφερα και αποστόμωσα τα τέρατα στα μακρινά ντουλαπάκια,εκεί στην άκρη του μυαλού μου..
Θέλεις να δεις? Άνοιξε το κουτάκι που έχει το όνομα σου,τόλμησε να αγγίξεις την στάχτη...
Νιώθεις την λάβα,το πυρωμένο σίδερο που μου χάρισες?

Εκείνο το κάλπικο Σ'αγαπάω,φύγε...

   Φύσα λοιπόν δυνατά,να σκορπιστεί η στάχτη σου...Μέσα έχει τα όνειρα μου για εσένα,για μένα,για εμάς..
Άφησε επιτέλους όλο σου το είναι να μετενσαρκωθεί σε χαμόγελα αγάπης,βγάλε από τον κήπο σου τα λουλούδια...ξέρεις,εκείνα τα ολάνθιστα και εύοσμα που έχουν το άρωμα σου...
 Μπορώ να χρησιμοποιήσω για λίπασμα τις χαμένες προσδοκίες μου...

Θα με αφήσεις να τα φροντίζω?

καλησπέρα