Όταν όλα αλλάζουνε,ξέρεις τι μένει?
Εκείνη η γνώριμη μυρωδιά των λουλουδιών που είναι ίδια όπως την θυμάσαι..
Λουλούδια έφερα στα σκαλοπάτια σου,άνοιξε το παραθύρι σου και θαύμασε τα.Εγώ θα φύγω σκυφτή να μην προλάβεις να δεις πως πονούν τα αγκάθια την ψυχή.
Ξαφνικά μου λες αντίο....μα τα μάτια σου λένε άλλα,,
Στάθηκα λίγο στη άκρη του δρόμου και κοιτούσα την σκιά σου
Τι όμορφα που σου ταιριάζουν τα ρόδα,πάρε τα όλα δικά σου και άσε με εμένα να μείνω με τρύπες στις παλάμες..
Άνοιξες τα μάτια για λίγο,το χρώμα της μοναξιάς φαίνεται στο βλέμμα σου καλέ μου..
Ο πόνος λες είναι ακόμα εκεί,όλα όμως είναι τόσο γνώριμα
Τι σου είχε μείνει από εμένα? Σε ρώτησα..
"Τα μάτια σου" είπες..
που δάκρυσαν και μου είπαν να κρατάω την ψυχή αγνή μπροστά στο κακό που φέρνει η σκέψη..
Αυτά τα λόγια ήταν τα στερνά που θυμήθηκες καθώς μύριζες τα κατακόκκινα ρόδα,σαν το πάθος που καίει την ψυχή,κόκκινο της φωτιάς..Μας καίει αδιαλείπτως
Ξεχασμένα τραγούδια ακούγαμε,να μιλάνε για την λύπη που θε να'ρθει
Διώξε την λύπη και κυνήγησε αυτά που θέλεις
"Η ζωή κερδίζεται...δεν χαρίζεται μικρή μου" αυτό θυμάμαι εγώ από εσένα..
φοβάμαι!
Τότε κράτησα τα δυο σου χέρια σφιχτά και τα όνειρα ξεδιπλώθηκαν μπροστά σου,σαν ταινία από γιορτή...Κλείσε πάλι τα ματόκλαδα σου,δίωξε τον φόβο
Είμαι εδώ πια!
Πολέμησες με τα θέλω και τα πρέπει σου και τι κέρδισες? Μέσα μας δεν τελειώνει ποτέ αυτός ο πόλεμος..ο χειρότερος εχθρός μας είναι πάντα ο εαυτός μας
Κάποιες φορές επαναπαύεται και σωπαίνει...Και άλλες αναζωπυρώνει πάθη και ξεχασμένα λόγια και πράξεις.
Όταν ο τρόμος γίνει χαρά,θα είμαι εδώ
Όταν ο φόβος αλλάξει όψη,θα είμαι εδώ..
Μην σταματάς ποτέ να παίζεις,η ζωή θέλει ρίσκο,μου είπες
Μπορεί να κερδίσεις το παιχνίδι και ας νόμιζες ότι είναι χαμένο
Τι εννοείς? σε ρωτώ
Η Αγάπη θα βρει τον χαμένο δρόμο και θα επουλώσει πληγές..
Μπορεί να έμεινε μισός,μπορεί να κουράστηκαν οι παίκτες αλλά εκείνη έχει τον τελευταίο λόγο και μιλάει με πράξεις..άκουσε την
Ότι έγραψε η μοίρα μην ρωτάς..ξέρει εκείνη τι θα φέρει
Άλλους τους υπόσχεται...και μόνο στους δυνατούς επιμένει
άλλοτε τους επιβραβεύει,άλλοτε τους αποθαρρύνει....Αλλά πρόσεξε,ποτέ δεν ξεχνά το γραμμένο σου..
Έχεις παραλάβει το δικό σου,άνοιξε το...
Είναι από εμένα για εμάς
Καλησπέρα σε όλους και Καλή και Χρυσή Χρονιά!
Ευτυχισμένο το 2016,με εκτίμηση
Δήμητρα Σωτηράκογλου
Εκείνη η γνώριμη μυρωδιά των λουλουδιών που είναι ίδια όπως την θυμάσαι..
Λουλούδια έφερα στα σκαλοπάτια σου,άνοιξε το παραθύρι σου και θαύμασε τα.Εγώ θα φύγω σκυφτή να μην προλάβεις να δεις πως πονούν τα αγκάθια την ψυχή.
Ξαφνικά μου λες αντίο....μα τα μάτια σου λένε άλλα,,
Στάθηκα λίγο στη άκρη του δρόμου και κοιτούσα την σκιά σου
Τι όμορφα που σου ταιριάζουν τα ρόδα,πάρε τα όλα δικά σου και άσε με εμένα να μείνω με τρύπες στις παλάμες..
Άνοιξες τα μάτια για λίγο,το χρώμα της μοναξιάς φαίνεται στο βλέμμα σου καλέ μου..
Ο πόνος λες είναι ακόμα εκεί,όλα όμως είναι τόσο γνώριμα
Τι σου είχε μείνει από εμένα? Σε ρώτησα..
"Τα μάτια σου" είπες..
που δάκρυσαν και μου είπαν να κρατάω την ψυχή αγνή μπροστά στο κακό που φέρνει η σκέψη..
Αυτά τα λόγια ήταν τα στερνά που θυμήθηκες καθώς μύριζες τα κατακόκκινα ρόδα,σαν το πάθος που καίει την ψυχή,κόκκινο της φωτιάς..Μας καίει αδιαλείπτως
Ξεχασμένα τραγούδια ακούγαμε,να μιλάνε για την λύπη που θε να'ρθει
Διώξε την λύπη και κυνήγησε αυτά που θέλεις
"Η ζωή κερδίζεται...δεν χαρίζεται μικρή μου" αυτό θυμάμαι εγώ από εσένα..
φοβάμαι!
Τότε κράτησα τα δυο σου χέρια σφιχτά και τα όνειρα ξεδιπλώθηκαν μπροστά σου,σαν ταινία από γιορτή...Κλείσε πάλι τα ματόκλαδα σου,δίωξε τον φόβο
Είμαι εδώ πια!
Πολέμησες με τα θέλω και τα πρέπει σου και τι κέρδισες? Μέσα μας δεν τελειώνει ποτέ αυτός ο πόλεμος..ο χειρότερος εχθρός μας είναι πάντα ο εαυτός μας
Κάποιες φορές επαναπαύεται και σωπαίνει...Και άλλες αναζωπυρώνει πάθη και ξεχασμένα λόγια και πράξεις.
Όταν ο τρόμος γίνει χαρά,θα είμαι εδώ
Όταν ο φόβος αλλάξει όψη,θα είμαι εδώ..
Μην σταματάς ποτέ να παίζεις,η ζωή θέλει ρίσκο,μου είπες
Μπορεί να κερδίσεις το παιχνίδι και ας νόμιζες ότι είναι χαμένο
Τι εννοείς? σε ρωτώ
Η Αγάπη θα βρει τον χαμένο δρόμο και θα επουλώσει πληγές..
Μπορεί να έμεινε μισός,μπορεί να κουράστηκαν οι παίκτες αλλά εκείνη έχει τον τελευταίο λόγο και μιλάει με πράξεις..άκουσε την
Ότι έγραψε η μοίρα μην ρωτάς..ξέρει εκείνη τι θα φέρει
Άλλους τους υπόσχεται...και μόνο στους δυνατούς επιμένει
άλλοτε τους επιβραβεύει,άλλοτε τους αποθαρρύνει....Αλλά πρόσεξε,ποτέ δεν ξεχνά το γραμμένο σου..
Έχεις παραλάβει το δικό σου,άνοιξε το...
Είναι από εμένα για εμάς
Καλησπέρα σε όλους και Καλή και Χρυσή Χρονιά!
Ευτυχισμένο το 2016,με εκτίμηση
Δήμητρα Σωτηράκογλου
