Κάποτε στη πανσέληνο

 Εχθές το βράδυ γύρισα να σε κοιτάξω και έλειπες ,το αποτύπωμα του κορμιού στα σεντόνια μου θύμισε κάτι πίνακες που βλέπαμε και θαυμάζαμε μαζί στα μουσεία που με ετρεχες πάντα σε διακοπές μας..

Τι ποίηση να γράψω για σένα και αυτά τα σεντόνια; Τσαλακωμενα στέκουν πάνω στο κρεβάτι που γέρνει από τη πλευρά σου γιατί γυρίζεις σαν σβούρα..

Τι ποίηση να γράψω για το φεγγάρι που είναι σε οίστρο; Μπας και είχε πανσέληνο πάλι και σε κάλεσε η θάλασσα; 

Σταμάτησε η ποίηση όταν έφυγες; Ναι οι λέξεις αφαιρέθηκαν από τα κιτάπια μου ..η μελάνη στέγνωσε πίσω από τον ισκιο της πανσελήνου ,κρύφτηκες και εσύ..

Σταμάτησαν τα ποιήματα,σταμάτησα και εγώ να ονειρεύομαι ..

Ποίημα για τη Μιμή

 Άνοιξε το παραθύρι σου..άντε ξύπνα!

Ο κόσμος δεν θα περιμένει εσένα Μιμή μου,χθες πάλι δεν έκλεισες τη πόρτα σου...είδα τα ίχνη των σανδαλιών σου στο ξύλο

Που σουρτουκευες; Η μάνα σου το ξέρει; Ααα κατάλαβα τι έκανες πάλι,την κλειδαριά τούτος την έσπασε για να εχει λόγο να λέει "θα την φτιάξω" ;

Αχ αν το μάθει η γειτονιά θα έρχονται για κεράσματα και ευχές...

Σήκω μιμικακι μου ,έχει λιακάδα έξω..θα αφήσω τη πόρτα ανοιχτή ,το υπόσχομαι..