C'est La Vie

    Κοινό γνώρισμα της εποχής μας είναι και η έλλειψη εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης,οι οποίες κείτονται χαμένες κάπου ανάμεσα σε ηθική και αξιοπρέπεια,φαινόμενο που παρατηρείται ολοένα και συχνότερα.Ένα γεγονός που καταδεικνύει και την κρίση συνείδησης απέναντι στις πράξεις μας τόσο στον εαυτό μας,όσο και στους γύρω μας.

    Η οικονομική κρίση  που βιώνουμε συνοδεύτηκε από κρίση Αξιών,τα επακόλουθα της είναι οι τρομερές συνέπειες στις σχέσεις των ανθρώπων,κάπου στην τρομακτική της πορεία παρασύρθηκαν έννοιες όπως ο σεβασμός,η αγάπη,το ήθος και έμεινε μόνο το ατομικό συμφερόν. Φυσικά και οι άνθρωποι θα έπρεπε να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους,μόνο που ξέχασαν να εντάξουν εκτός από υλικά αγαθά,την ψυχή τους.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι άνθρωποι που ήρθαν στη ζωή μας ως φίλοι, που τους ανοίξαμε την πόρτα της καρδιάς μας,ίσως και το σπίτι μας και η μόνη τους λύση μέσα στην μικροαστική τους σκέψη ήταν απλά να μουτζουρώσουν την καθαρότητα τους.

    Το πιο τραγικό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι στη προσπάθεια την δική σας να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων είτε ήσασταν φίλοι είτε σύντροφοι,είτε απλά άνθρωποι που βοηθούν τον συνάνθρωπο χάσατε ένα κομμάτι Πίστης και κερδίσατε ένα άλλο,εκείνο της Προδοσίας.

Είναι σκληρή η ζωή,αλλά όχι άδικη,έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές,λόγια και πράξεις,μπορεί να μην είναι στο βαθμό που βιώσατε εσείς αλλά σίγουρα όταν αδικείς,απογοητεύεις και προδίδεις κάποιον θα ήθελα να πιστεύω ότι το πλήρωμα του χρόνου θα λειτουργήσει και ο καθένας θα λογοδοτήσει για τα κρίματα του.

     Προβλήματα η ζωή είναι γεμάτη,γιατί οι άνθρωποι έχουμε την τάση να κολλάμε στις λεπτομέρειες,

-Να κοιτάμε το δέντρο και όχι το δάσος που χάνεται..

-Να αντιδρούμε μόνο όταν η ατυχία χτυπήσει και την δική μας πόρτα,άνθρωποι δεν είμαστε όλοι?

-Δεν θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας,για εμάς,για τους αγαπημένους μας?

    

   Ο Εγωισμός είναι λάθος σύμβουλος,το πείσμα και η εργατικότητα του μυαλού πρέπει να κατευνάσει το αίσθημα υπεροχής και στόμφου.Μόνο τότε θα πλημμυρίσει η ψυχή μας ηρεμία και γαλήνη.

Μήπως,κάπου στην πορεία της ζωής μας χάσαμε κομμάτια του εαυτού μας ή προσπαθούμε να επανενώσουμε τα σπασμένα?

Ότι και αν συμβαίνει,δεν πρέπει να πάψουμε να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο αύριο.

Καλημέρα