Η Τέλεια α-Τέλεια..

     Μπορούμε οι άνθρωποι να ξεχωρίσουμε ότι βλέπουμε στον κόσμο γύρω μας,γιατί όμως μερικές φορές προσπαθούμε να απεικονίσουμε κάτι πολύ απλό σαν ιδανικό,μήπως έχουμε μια τάση να εξιδανικεύουμε τα πάντα?

     Προσπαθούμε να τα πραγματοποιήσουμε όλα στον υπερθετικό βαθμό τους,λες και είμαστε σε λίστα, σε ένα ατέρμονο πρόγραμμα Τελειότητας,κάτι σε πιο χαμηλή κλίμακα το θεωρούμε παλιομοδίτικο και αν δεν είναι ιδανικό στα μάτια μας το παρατάμε για την επόμενη μέρα,την μεθεπόμενη,μέχρι που κάποτε σταματάμε να ενδιαφερόμαστε πλέον και καταπιανόμαστε με κάτι καινούργιο..

               Ένας κύκλος ανούσιας Τελειότητας που καταλήγουμε να μην κλείσουμε ποτέ..

     Μέσα μας υπάρχει μια μικρή φωνή που επισημαίνει τις ατέλειες μας,με υποδείξεις..Γιατί βάζουμε τον εαυτό μας σε αυτή τη διαδικασία,το μόνο που καταφέρνουμε είναι να δημιουργούμε επιπρόσθετο άγχος στην καθημερινότητα μας..Ίσως απ'την άλλη,ελπίζουμε ότι αν καταφέρουμε όλα αυτά με τα οποία ασχολούμαστε θα μας δώσουν μια αίσθηση πληρότητας ή ακόμα και ότι καταφέραμε κάτι πρωτοπόρο.
Ξεχνάμε εύκολα,ότι τα απλά πράγματα είναι αυτά που ομορφαίνουν την ζωή μας όπως κάνουμε όταν διαγράφουμε από την μνήμη μας πόσα έχουμε επιτύχει,σαν το μυαλό μας να θέλει να μένει κολλημένο στις αποτυχίες..Με αυτό το σκεπτικό ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στη γη αν δεν ανακάλυπτε την φωτιά δεν θα υπήρχε εξέλιξη..

   -Γιατί λοιπόν προσπαθούμε να δυσκολέψουμε μόνοι μας την ζωή μας,έτσι και αλλιώς η διαφορετικότητα είναι το αλατοπίπερο της ζωής,κοιτάζω γύρω μου ανθρώπους που προσπαθούν μετά μανίας και κόπων να μοιάσουν σε κάποιον άλλο,ξεχνώντας ποιοι είναι..διορθώνοντας τους συνεχώς..Μας κοιτάνε από ψηλά αναιρώντας το γεγονός ότι εκείνοι που περνάνε την ζωή τους ανέμελα,χωρίς άγχος και σκοτούρες δεν τους νοιάζει να είναι Τέλειοι,αλλά Άνθρωποι..



Το θλιβερό είναι, ότι μέσα στον αγώνα για την κατάκτηση της Τελειότητας ξεχάσαμε...
  -Ξεχάσαμε να υπολογίζουμε τους άλλους,τους κατατάσσουμε σε κατηγορίες ανάλογα με πόσο τέλεια είναι τα ρούχα τους,τα μαλλιά τους,το σπίτι τους ίσως
Μας ενδιαφέρει μόνο η επιφάνεια λοιπόν?
Τότε γιατί αισθανόμαστε άβολα όταν συναντήσουμε ένα άνθρωπο α-κομπλεξάριστο,που ξέρει τι θέλει και βγάζουμε σε εκείνον όλα τα απωθημένα μας?

Ο κόσμος έχει το ταλέντο μέσα στην απεραντοσύνη που τον διακρίνει να δείχνει τις ατέλειες του και να εξελίσσεται..

Εμείς γιατί νομίζουμε ότι κρύβοντας τις δικές μας γινόμαστε καλύτεροι και ακουμπάμε την Τελειότητα?


"Του βίου καθάπερ αγάλματος πάντα τα μέρη καλά είναι δει."
(Όπως του αγάλματος,έτσι και του βίου όλα τα μέρη πρέπει να είναι αρμονικά)
Σωκράτης

καλησπέρα