Περί Έρωτα...

Έρως
Όλοι ρωτούν τι άρωμα αφήνει όταν έρχεται,τι δίνει όσο μένει...
Σκέφτηκε ποτέ κανένας ότι δεν πρέπει να ψάχνεις αυτά που σου δίνει αλλά αυτά που του προσφέρεις εσύ για να συνεχίσει να σε συντροφεύει?
Ο έρωτας δεν θέλει σιγαστήρες,ντουντούκες και μεγάφωνα θέλει!
Φλέβες κόκκινες...Να ανεβαίνει το αίμα και να βράζεις μέσα του
Βραχνιασμένους λαιμούς και μάτια να γυαλίζουν εμπρός του...
Κανένας έρωτας που σέβεται το μεγαλείο του δεν στέκεται στην έννοια λάθος.
γιατί ακόμα και το λάθος μπορεί να το σβήσει μέσα από το πάθος..
Βουτάει σαν θηρίο ανήμερο σε όσα παθιασμένα γεννάει..
Σε παρασέρνει σε κάθε μονοπάτι και παραδίνεσαι...
     
                 Όχι,δεν τον ελέγχεις...
                 Σε έχει κάτω από πλήρη έλεγχο..

Έρχεται μανιασμένος σαν άνεμος,σαν λίβας και σου καίει τα σωθικά,υπερκαλύπτει ωστόσο κάθε δισταγμό σου,κάθε φόβο,κάθε άλλη ανάγκη..
Αν ποτέ αποφασίσει να ρίξει αυλαία το κάνει με τόσο εκκωφαντικό τρόπο που ακόμα και στην φυγή του αφήνει ανεξίτηλο σημάδι πάνω σου και σου υπενθυμίζει νυχθημερόν την παρουσία του..
Εσύ απλά μένεις άφωνος μπροστά στο πέρασμα του,νιώθοντας τον πόνο της απουσίας του..
Η έννοια του αμοιβαίου στον έρωτα κρύβει την ευτυχία σου
Αν τον βρεις ποτέ τέτοιον έρωτα φρόντισε να μην τον αφήσεις να φύγει από την πόρτα της καρδιάς σου..
Εκεί δεν υπάρχει διέξοδος...
Θα ανθίσει 

Καλησπέρα